เคยมีใครสงสัยอย่างฉันบ้างมั้ยนะว่าทำไมคนเราถึงไขว่คว้าหาความรักหาแฟนกัน จำเป็นด้วยเหรอ

สำหรับเรื่องแฟน แล้วตัวฉันเองล่ะถ้ามีแฟน มีเพื่ออะไร เมื่อลองใช้เวลาอยู่คนเดียวคิดแล้วถาม ถามแล้วคิด สรุปว่าคนแต่ละคนคงมีเหตุผลต่างๆกันออกไป สำหรับฉันเองนั้นแฟนคือเพื่อนแบบนึงนั่นล่ะ เพื่อนที่เราและเค้า สำคัญต่อกันที่สุด เพื่อนที่เข้าใจและพร้อมจะอยู่ข้างๆกันทุกเมื่อไม่ว่าเวลาที่ดีใจ หัวเราะ เหงา เศร้า หรือร้องไห้ ใครคนนึงที่จริงใจต่อกัน ไว้ใจและเชื่อใจได้ทุกเรื่อง มีแต่ความหวังดีและความเอื้ออาทรต่อกัน ไม่รู้ว่าชาตินี้ จะเจอใครที่เป็นได้อย่างนี้รึเปล่า ใครคนนึงที่เราสามารถฝากหัวใจและทุ่มเทความหวังดีให้กับเค้าได้อย่างเต็มที่ คนที่จะไม่เดินจากไป และถ้าเจอแล้วล่ะ จะรู้ได้ยังไงนะว่าคือคนนี้ ช่างเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ยากเหลือเกิน คำตอบที่แน่นอนคงไม่มี แต่ถึงยังไงซะกว่าที่เราจะสามารถรักใครและตั้งใจจะอยู่เคียงข้างกันได้ยังต้องมีอะไร ที่มากกว่าความรักมากมาย จากประสบการณ์ของคนรอบข้างที่ต้องผิดหวังมาแล้ว ทำให้ได้รู้ว่าการคบและอยู่ กับใครสักคนนั้นแค่รักไม่พอ การมีชีวิตอยู่คนเดียวเป็นเรื่องง่ายกว่ากันเยอะ การมีใครอยู่ข้างๆสิยาก ต้องใช้ศิลปะแห่งความเข้าใจ กลิ่นอายของความอดทน และมุมมองที่กว้างไกล ลึกซึ้ง แล้วคุณหล่ะมีคุนสมบัติอะไร ซักอย่างมั๊ยดังที่ว่านั้น มีเพียงความรัก ความจริงใจ ความจริงจัง มันน้อยเกินไป ฉันคิดว่าฉันยังต้องอาศัยเวลา และการเรียนรู้อีกมากเพื่อที่จะรู้จักรักอย่างถูกต้อง อยากจะเติบโตขึ้นกว่าตอนนี้เพื่อว่าวันนึงเมื่อเจอคนที่ใช่ จะได้รู้จักรักษาและใช้ชีวิตไปกับรักที่มีนั้นได้ จะได้ไม่เหมือนคนอื่นที่เคยอกหัก ที่ผ่านมานั้นแม้ฉันจะเคยเห็นความผิดหวัง ความเสียดาย และความทรงจำของคนอื่นมาแล้ว แต่ฉันยังคงเชื่อและศรัทธาในความรักเสมอ ไม่ว่าจะมีรักอีกสักกี่ครั้ง

ฉันเองคิดว่าการรักทั้งใจไม่ใช่เรื่องผิดเลย แต่การรักทั้งชีวิตสิผิด การให้ทั้งใจก็เรื่องนึง การให้ทั้งชีวิตก็เรื่องนึง แคร์มากห่วงมากก็แบบนึง หวังมากหวงมากเป็นคนละเรื่องกัน ตอนนี้ฉันได้แต่หวังที่จะพักและใช้เวลากับตัวเอง ไม่คิดว่าจะมีใครได้จนกว่าจะแน่ใจในตัวเองเสียก่อน แน่ใจในความพร้อมที่จะยอมรับคนอีกคนเข้ามาแชร์ส่วนหนึ่ง ของชีวิต แน่ใจว่าเราโตพอที่จะรับผิดชอบความรู้สึกและปฏิบัติกับคนที่เรารักได้อย่างถูกต้อง ฉันเพิ่งมาคิดได้ ไม่นานนี้เองว่าคนเราถ้ารู้จักที่จะรักให้เป็นแล้วล่ะก็ ไม่มีคำว่าผิดหวังหรอก ฉันในวันนี้ถึงจะเห็นคนที่อกหักกันมามาก เสียคนรักไปบ้าง แต่ฉันคิดว่าน่าจะได้คำว่า "เพื่อน"กลับมาแทน ฉันอยากจะเตือนเอาไว้ว่าอย่าร้อยเปอร์เซ็นต์กับใคร เพราะเวลาที่เราอกหัก มันจะไม่เหลือตัวเองซักเปอร์เซนต์เลย แต่ฉันก็ไม่คิดว่าใครจะสามารถรักใครแค่ครึ่งเดียวได้ ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของความรู้สึกจะรักมากน้อย แค่ไหนนั้นคงเป็นเรื่องที่ต้องปล่อยให้เป็นไป ก็ได้แต่หวังว่าจะมีวันนึงที่ฉันจะไม่เห็นใครร้องไห้เพราะความรักอีก

รักที่มั่นคงและเป็นเหมือนลมเย็นจางๆที่พัดอย่างอ่อนโยนรอบตัวคุณ และเมื่อถึงวันนั้นคุณจะต้องเริ่มต้นใหม่ กับคนใหม่อีกครั้ง และแก้ไขในสิ่งที่เคยผิดพลาดมาให้มันถูกต้อง เมื่อถึงวันนั้นทุกอณูแห่งธรรมชาติจะร้องเพลง และกระซิบกับคุณเบาๆว่า" ยิ้มไปกับชีวิตนะ และจงมอง จงแสดงออกต่อคนที่รักให้ดีสมกับที่มีโอกาสได้พบกัน " นับจากนี้ถึงว่าจะนานแค่ไหนฉันก้อยังคงเชื่อมั่นว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่ ฉันคิดว่าทุกวินาที... ทุก ๆ คนทั้งที่มีความรัก หรือจะยังไม่มีก้อตาม คงจะเติบโตไปพร้อมๆกับเวลา และหนทางอาจจะอีกยาวไกล แต่ฉันแน่ใจว่าในวันนึงข้างหน้า การรอคอยของคนทุกคนนั้นจะสิ้นสุดลงได้อย่างสวยงาม